بعضى از آنها ، بعضى ديگر را صدا مىزدند و اين خبر را به يكديگر مىدادند و شنيدم كه يكى اين رجز را مىخواند : قتل على عمرا * صاد على صقرا قصم على ظهرا * أبرم على أمرا هتك على سترا . على ، عمرو را كشت . على ، عقاب قريش را شكار كرد . على ، پشت دشمن را شكست . على ، پايهء ( اسلام ) را محكم كرد . على پردهء ( قريش ) را دريد . ( 1 ) پس پيش خود گفتم : شكر خداى را كه اسلام را ظاهر و پيروز و شرك را نابود كرد . . . با اطمينان به يارى پروردگار عز و جل حركت كردم و پرچم را در پاى قلعه بر زمين كوبيدم . آنها از بالاى ديوارهاى قلعه به تماشاى من آمده بودند و به رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله فحش مىدادند . هنگامى كه وضع را اين گونه ديدم ، دوست نداشتم كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله آن را ببيند ؛ براى همين تصميم گرفتم كه نزد آن حضرت بازگردم و مانع از آمدن وى به پاى قلعه شوم كه ناگهان آن حضرت از راه رسيد و فحش‌هاى آنها را شنيد ! پس با صداى بلند گفت : اى برادران بوزينه‌ها و خوك‌ها ، اگر ما با قومى وارد كارزار شويم ، پس بدا به حال آنان ! يهوديان گفتند : اى أبو القاسم ، شما كه خشمگين و بد زبان نبوديد ! رسول الله صلّى اللّه عليه و آله شرم كرد و مقدارى عقب نشست . سپس دستور داد كه خيمه‌اش را در كنار قلعه‌هاى آنها برپا كنند . « 1 » ( 2 ) طبرسى در اعلام الورى از أبان أحمر بجلى كوفى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : هنگامى كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به همراه مسلمانانى كه اطرافش را گرفته بودند ، پيش آمد ، امير المؤمنين به استقبال وى رفت و فرمود : يا رسول اللّه - جانم به فداى شما باد - از اين نزديك‌تر نياييد و همانا خداوند جزاى آنها را خواهد داد . رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله دريافت كه آنها به وى فحش مىدهند و فرمود : آنها اگر مرا ببينند ، چنين حرف‌هايى را كه شنيده‌اى بر زبان نمىآورند ! آن حضرت جلو آمد و فرياد زد : اى برادران بوزينه‌ها اگر ما با قومى وارد جنگ شويم ، پس بدا به حال آنها . اى بندگان طاغوت ، مرگ بر شما ، خدا شما را نابود گرداند !

--> ( 1 ) . ارشاد ، ج 1 ، ص 109 - 110 .